مستند مىساخت و مىتوانست فرد را به كتابى كه حاوى آن حديث كم نظير و يا آن نكته بود ، رهنمون شود و به روزنامه‌هايى كه در آن درج شده و به سال انتشار آن در صورتى كه چاپ شده بود و به نوبت چاپ آن اگر متعدد بود و حتّى تحريف و تغييرات چاپ‌ها ، راهنمايى كند . اگر سخنانش را مىشنيدى ، گويى به سخنان انديشمندى از دوران اموى و عباسى گوش فرا مىدهى . او دوران علم الهدى را در كتاب مجالسش و قالى را در امالى وى و مبرّد را در كامل خود و جاحظ را در بيان و تبييناش ، برايت تداعى مىكرد . تبسّمى كه از آن ، ژرفاى انديشه و شكوه و جلال دانش و تلاش ساليان طولانى وى را مىخواندى ، از لبانش برداشته نمىشد و در كنار آن‌ها ، دستى بر تناول خرماى برنوطى مشغول داشت . او در چهارم محرم سال 1370 ه . ق . در نجف ، بدرود حيات گفت و در همان جا به خاك سپرده شد . برخى تاريخ‌نگاران ، تاريخ وفات او را ضمن تاريخ وفات شيخ جعفر نقدى - كه چند روز پس از او از دنيا رفت - ذكر كردهاند » « 1 » . به نقل كحاله : « محمد بن طاهر سماوى ، فردى اديب ، شاعر و نثرپرداز بود ، در سماوه پا به عرصهء وجود نهاد و بالنده شد و سپس به بغداد اعزام شد و به عنوان يكى از اعضاى مجلس ولايت انتخاب گرديد و پس از آن به نجف بازگشت و در آن سامان ، منصب قاضى شرع را پذيرا و به عضويت مجمع علمى عراق ، برگزيده شد . از آثار وى مىتوان « الطليعة فى شعراء الشيعة » ، « إبصار العين فى أنصار الحسين » ، « ظرفة الأحلام فيما نظم فى المنام » ، « الكواكب السماوية فى شرح القصيدة الفرزدقيه » و « شجرة الرياض فى مدح النّبى الفيّاض » را نام برد « 2 » .

--> ( 1 ) . شعراء الغرى : 10 / 479 . ( 2 ) . معجم المؤلفين : 10 / 97 .